Ik schrijf mijn blogs aan onze dochter die nu nog veilig in mijn buik zit. Dit maakt het voor mij makkelijker om mijn gevoelens te uiten.

Het stukje waar het allemaal mee begon:

30 september 2014 Hi lieve, hopelijk aanstaande baby. Vandaag zijn jouw, hopelijk, aanstaande papa en mama bij de gynaecoloog/fertiliteitsarts geweest. Waarom? Nou eigenlijk wilden we een beetje duidelijkheid en een beetje zekerheid. Eigenlijk willen we niet elke maand hopen op een zwangerschap terwijl er misschien iets is wat jouw komst zou kunnen belemmeren. We hebben de stoute schoenen aangetrokken en een afspraak gemaakt. Best wel een hele drempel om over te stappen. We hebben bijna een uur bij deze dokter gezeten. Heel veel vragen gesteld, heel veel vragen beantwoord. Daarna een afspraak gemaakt voor mama om bloed te gaan prikken en een afspraak voor papa gemaakt om zijn sperma in te leveren. 7 oktober moest papa zijn potje inleveren en 13 oktober moest mama bloed prikken. Dat was 21 dagen na de eerste menstruatie dag. Er stond ook een afspraak voor bloed prikken op 25 oktober, maar dat is op een zaterdag. Beetje raar.

We zijn een wereld binnengestapt waarvan we altijd hadden gezegd deze links te laten liggen. Maar dat was voordat we onze dochter Ylena* hadden. Dat was voordat ik zwanger was geweest. Dat was voordat we hadden mogen proeven aan het ‘papa en mama zijn’. Situaties veranderen, meningen veranderen, mensen veranderen… Welkom in de wereld van IVF en ICSI… (even in het kort: Op 23 januari 2013 is onze dochter Ylena* geboren. Zij werd geboren met het Hypoplastisch Linker Hart Syndroom, HLHS. Kort gezegd, betekent dit dat ze maar een half hartje had, de linkerhelft miste. Ze heeft haar eerste open hart operatie gehad toen ze een week oud was. Deze heeft ze met glans doorstaan. Toen ze 5 maanden was, moest ze de tweede operatie ondergaan. Alles wat mis kon gaan, ging ook mis. Uiteindelijk zijn we op 11 november 2013 naar Berlijn gegaan waar ze nog mogelijkheden voor haar zagen. Helaas werd het haar op 06 december 2013 teveel en is ze in onze armen overleden. Het gemis, het verdriet en de pijn zijn niet beschrijven. Ylena’s verhaal heb ik uitgegeven als boek en ik schrijf, zij het niet zo vaak meer, op haar site: Ylena.vlindersite.nl.

Mijn blogs vind je hier: http://wonderwens2015.babysite.nl/start/

Sharing is caring!