Ik ben de papa, de Grote Generaal, met een glas whisky en een dikke sigaar in zijn handen. Zittend in zijn comfortabele bureaustoel in een lekker warm bureau. Tegenover mij staat een soldaat, Private Ellen.

“Mevrouw Ellen, jij mag naar het front. Ga naar de loopgraven en vecht maar voor eer en glorie van het vaderland. Maar je bent niet alleen. Ik zal je steunen en beschermen dus hier is een paraplu. Het zou je moeten beschermen tegen de rondvliegende kogels, granaten. ALS we winnen zullen de mensen ONS feliciteren.”

De soldaat vertrekt naar de frontlinie en de Generaal roept zijn chauffeur om hem in de dikke Hummer naar huis te brengen.>>

Zo voelt dat als man, je vrouw neemt alle pillen en spuiten, moet alle onderzoeken doorstaan, ziet af van die verdomde hormonen en doet zonder (veel) te morren naast het werk nog het huishouden.
Dus wat moet je doen, een kersenpitzakje opwarmen, een theetje zetten en… eens op zo een gynaecoloogstoel zitten! Man man man, wat is dat!

Na de inseminatie zaten we alleen in de ziekenhuispraktijk. Na de verplichte 10 minuten wachttijd was Ellen zich terug aan het aankleden. Ik, Jan De Man, ging eens op zo een stoel/tafel (?) zitten. De mannen onder de lezers, beeld je dit in.
Je ligt op een tafel, de benen hangen er half over, een spot schijnt op je ballen en een vrouw bestudeert ze van dichtbij en doet er van alles mee buiten het leuke wat een vrouw daar kan doen. Hoe confronterend, zo een onderzoek. Ik mag van geluk spreken, confronterende onderzoeken heb ik nog nooit gehad.

De vraag die regelmatig wordt gesteld is: “Hoe ver gaan we? Waar trekken we de grens?”
Wat moet je dan zeggen als man met een grote 2de kinderwens?
“Tot je het mentaal of fysiek niet meer aan kan” heb ik ooit gezegd.
Vrij vertaald: “Tot jij op het randje van de afgrond staat. Als er bijna in valt, dan stoppen we.” Maar nu komt het leuke, ze loopt met een blinddoek, niemand weet waar de afgrond staat.

Maar ze heeft een paraplu gekregen van de Generaal, misschien kan ze daarmee voelen waar de afgrond staat.

Groetjes,
Jan

 

Meer blogs lezen van Ellen en Jan doe je hier

 

Sharing is caring!