Al sinds enige tijd wilde ik met Wensmama graag aansluiten bij Kinderwensbloggers, om daar samen met anderen te schrijven over mijn onvervulde kinderwens. Bij deze zou ik me daar dus graag even willen voorstellen!

Ik ben Flipje, 28 jaar, ik woon met mijn man in de Randstad en we hebben beiden een full-time baan. Twee jaar geleden ben ik actief gaan meeschrijven op verschillende (zwangerschaps)fora en sinds het najaar van 2015 ben ik begonnen met het schrijven van mijn eigen blog: Wensmama.
________________________________________

In 2014 besloten mijn man en ik dat het tijd was voor the next level: we waren al een aantal jaar heel gelukkig samen en wilden nu een ‘echt’ huis kopen en een gezinnetje stichten. Zodoende ging begin september dat jaar de anticonceptie in de prullenbak, en vanaf oktober/november gingen we er helemaal voor.

Helaas bleek het wat langer te duren dan we hoopten, na een jaar was het ondanks mijn regelmatige cyclus, ovulatietesten en temperaturen nog steeds niet gelukt. Tijd dus om naar de huisarts te gaan. Omdat mijn cyclus goed was en ik ook altijd een eisprong leek te hebben wilde die eerst de vruchtbaarheid van mijn man laten testen. Mijn man bleek verminderd vruchtbaar te zijn. Zo erg zelfs dat vruchtbaarheidsbehandelingen als IUI en IVF niet eens mogelijk zouden zijn, en dat alleen ICSI een optie was voor ons. Dit hadden we echt niet verwacht, en het was een grote schok…

In oktober 2015 schreef ik mij in bij het IVF-centrum van het VUmc. Een dubbel gevoel. Verdrietig, omdat het ons niet zou lukken om via de natuurlijke weg zwanger te worden, maar toch ook wel hoopvol: nu snapten we waarom het al die tijd niet was gelukt en eindelijk zouden we een goede kans gaan krijgen.

De behandeling ging in januari 2016 van start en verliep heel voorspoedig. De eerste ICSI-poging leverde ons wel zes bruikbare embryo’s op. En van het vers teruggeplaatste embryo bleek ik bovendien al direct zwanger! De eerste echo’s zagen er prima uit, maar tot onze grote schrik bleek uit de combinatietest een verhoogd risico op genetische afwijkingen. Uit de testen die volgden kwam de gevreesde uitslag dat ons kindje niet gezond was. We namen het verschrikkelijk zware besluit om de zwangerschap af te breken…

Eind september waren we enigszins hersteld en waren we klaar voor een cryo-terugplaatsing. En we hadden we weer geluk: het bleek opnieuw in een keer raak. Weer brak er een enorm spannende tijd aan. Eind november hadden we een afspraak voor de NIPT, maar toen bleek het weer mis te zijn. Ons kindje zag er op de echo niet goed uit, overal zat vocht. We hadden nog een klein sprankje hoop, maar twee weken later bleek het kindje te zijn overleden. Een miskraam in het ziekenhuis volgde.

Nu zijn we in afwachting tot we weer verder kunnen. Fysiek ben ik alweer redelijk hersteld, al heb ik nog geen cyclus gehad. Binnenkort zullen we enkele uitslagen krijgen en weten we misschien wat de oorzaak is geweest van de miskraam.

We hopen dat 2017 iets moois voor ons in petto zal hebben. Over de voortgang van dit alles zal ik jullie natuurlijk steeds op de hoogte houden via deze blog!

 

Liefs,
Flipje, 28 jaar, kinderwens sinds 2014, getrouwd, ICSI

Sharing is caring!