Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal vertel.  Wat voor mij ook nog een hele moeilijke opdracht was. Want ik kon het maar niet accepteren dat het niet zo makkelijk ging bij mij zoals bij alle andere vrouwen. Ik was boos op mijn lichaam en heel teleurgesteld in mijzelf en voelde me minderwaardig. Ik voelde mij geen vrouw meer omdat het ene wat je een vrouw maakt (kinderen baren) ik niet had/kon. Maar naarmate de tijd verstreek leerde ik ermee omgaan en accepteerde ik dat het nou zo eenmaal was en dat die negatieve gedachten mij juist de das om zouden doen. (En dat je niet meteen geen vrouw bent als je niet zwanger kan worden :p)

Dit is mijn verhaal:

Op mijn 23ste kreeg ik een hevige buikpijn. Soms zo erg dat ik ervan krom liep. Zo erg dat ik 3 keer op de ehbo zat omdat ik niet meer kon bewegen erdoor. Maar telkens werd ik weggestuurd met dat het gewoon een buikpijn is
De laatste keer dat ik bij de ehbo zat en de arts mij een paar vragen stelde, was ik heen en weer aan het wiebelen van de pijn terwijl ik dat niet eens doorhad. Toen vroeg hij me nog; ‘ben je zo aan het wiebelen omdat je pijn hebt?’. Toen zei ik ‘nee ik ben aan het wiebelen omdat ik beestjes in mijn kont heb’. Nee grapje dat zei ik niet. Ik zei gewoon ja! Toen moest ik in een potje plassen voor een zwangerschapstest. Negatief. Ik kreeg een prik voor tegen de pijn en ik mocht weer naar huis. Een paar dagen later kreeg ik weer pijn en had inmiddels al een afspraak staan bij de huisarts ervoor. Die stuurde me weg met maagtabletten. Nou, toen brak mijn klomp. Ik eiste dat ze mij door zouden verwijzen voor een echo. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kon diezelfde dag terecht bij het diagnostisch centrum. Ik kreeg een inwendige echo en hij stelde vast dat er een cyste in mijn eierstok/eileiders groeide. Precies kon hij het niet zien maar hij heeft mij meteen weer doorverwezen naar het ziekenhuis voor een spoedoperatie.

Voordat ik geopereerd werd lag ik dus in de ok (trouwens mijn allereerste operatie ooit. Ik ben voor de rest nooit het ziekenhuis in geweest voor iets) en net voordat de arts me onder narcose wilde brengen vroeg hij of ik al een zwangerschapstest heb gedaan. Ik zei nee dus hij zette me meteen overeind en moest plassen op een potje. Maar je kan het al raden. Er kwam niks uit want er stonden daar een stuk of 4 artsen naar je te kijken en wachten tot je hebt geplast. Toen liet hij me weer liggen en stopte een buisje in mijn plasgaatje. Nou die pijn voel ik nog steeds.
Toen ik ontwaakte hadden ze helemaal ander nieuws voor mij. Ik had verkleefde eileiders. Beide. Zwanger worden op de normale manier zou dan ook nooit lukken. Dat waren de woorden van mijn gynaecoloog tijdens een gesprek na de operatie. Die vroeg of ik een kinderwens had en zo ja mocht ik meteen beginnen met IVF. Nou eerst moest ik dat nieuws verwerken want hij bracht het zo koud over. Voor hem is dit misschien dagelijks nieuws wat hij moet overbrengen, maar voor mij is het mijn leven en mijn lichaam waar hij het over heeft. Maar goed, we zijn begonnen met IVF.

Spuiten ging goed. Te goed zelfs want ik had bijna een overstimulatie. Toen ook heel veel aangekomen. De punctie was een hel. Ik heb zonder te overdrijven de hele afdeling bij elkaar gegild want de pijnstilling was denk ik al uitgewerkt. Ik kwam een half uur te laat omdat het zaad nog eerst ergens anders heen gebracht moest worden en door file kwamen we te laat terwijl ik mijn pilletje al had ingeslikt. Dus de punctie pff. Als ik eraan denk, moet ik automatisch zuchten. Ik had 7 eicellen. 6 bevrucht waarvan maar 4 goed waren om te gebruiken. Alle terugplaatsingen kreeg ik in een kunstmatige cyclus want ik heb ook nog eens PCOS. Ik had in tussentijd heel erg veel gelezen over vruchtbaarheid en de behandelingen dus ik wist ook al best veel. Ik las een artikel over scratching en ik moest en zou dat ook doen. Heb het overlegd met mijn ziekenhuis en ze hebben gezegd dat het niet is bewezen dat het echt helpt maar als ik dat graag wilde ze wel mee zouden werken. Ik heb een scratching gehad als een proefkonijn want hij heeft het 1.5 week voor mijn laatste terugplaatsing gedaan. Terwijl er eigenlijk minimaal een maand tussen zou moeten zitten maar goed. Dat deed ook echt heel erg pijn!
En een keer tijdens een terugplaatsing had ik het erover met de arts en nog een paar andere medische ingrepen en termen. En toen vroeg hij wat voor werk ik deed.
‘Uh, in de kinderopvang, hoezo?’
‘Oh oke, ja je weet hier zoveel van af. Dacht dat je in de medische wereld werkte.’ -_-
Alsof het raar is dat je je inleest over wat artsen allemaal in je lichaam stoppen en waar je je helemaal mee volspuit. Maar goed, deze IVF poging werd helaas niets.

Na deze poging wilde ik niet meer verder in dit ziekenhuis. Ik voelde me net een soort proefkonijn en ze deden maar wat. Ik werd niet echt gehoord wat betreft medicijngebruik. Ik wilde zo graag Pregnyl gebruiken voor mijn eigen gemoedsrust, ik lees vaak dat vrouwen na gebruik van Pregnyl wel zwanger raken, maar ik kreeg een nee verkocht. Uiteindelijk een gesprek gehad bij het ziekenhuis waar de TP plaatsvond. En wilde daar de tweede poging doen. Ik vroeg of zij een kijkoperatie wilden uitvoeren om te kijken hoe het er nu uit ziet. Dat wilde de arts niet want er staat overduidelijk in mijn dossier dat er niets meer te redden valt en dat nog een kijkoperatie het erger zou maken. Dat werd dus een NO-go voor mij.

Weer naar een ander ziekenhuis die zelf een kijkoperatie heeft voorgesteld. Nou die werd het dus voor mij! Kijkoperatie gehad en daaruit bleek dat mijn rechtereileider nu goed is. Is uit zichzelf hersteld en op de linker wat verklevingen die hij heeft weggehaald. We hadden trouwens wel van tevoren afgesproken dat mochten ze echt ziek zijn en zou ik een Hydrosalphinx hebben; ze de eileiders weg mogen halen. Nou blij dat ik was! Dus ik mocht de eerst volgende cylcus beginnen met Clomid want het zou vanzelf moeten gebeuren omdat mijn eileiders gewoon goed zijn. We zijn nu 6 maanden later en nog steeds bezig. Momenteel spuit ik Gonal-F.

Het is zo moeilijk soms om hoop te houden want ben al een tijd bezig en soms denk ik; kreeg ik maar een miskraam want dan weet ik tenminste dat het wel kan! (Mijn excuses voor de vrouwen die een miskraam hebben gehad en mij nu voor gek verklaren, maar zo voelt het gewoon). Nog nooit een positieve test komt zo hard aan! En het maakt je zo onzeker. Maar mijn man is zo lief, en hij heeft mij nooit wat verweten. Nooit heeft hij mij het gevoel gegeven dat het aan mij lag. Voor hem hou ik vol! Want geloof me, soms wil ik echt al die troep de prullenbak in smijten.

Voor de artsen die meelezen heb ik 1 boodschap: luister naar je cliënt. Werk mee. Werk niet tegen, want zo een behandeling vergt zoveel van een vrouw. Een koppel. Zoveel huwelijken stranden al tijdens zo een behandeling.
En behandel alle clienten gelijk. Maak geen onderscheid in kleur, ras of geloof. Voor jullie zijn wij nummer 3215. Voor ons is het ons leven. Zoals jullie naar huis gaan en naar jullie gezin, jullie leven. Is dit ons leven.

Liefs,
Anoniempje

Sharing is caring!