Ik ben dus Lotje, 33 jaar oud en 14 jaar samen met K. Wat begon als een gewone vlaag van “verliefdheid & spanning” draaide al snel anders uit. Laten we zeggen dat we heel erg gezegend waren en we heel snel kinderen kregen. Op 2,5 jaar tijd (en zowat evenveel tijd samen) kregen wij 3 prachtexemplaren van minimensjes. J, B en S … maar ik droomde van meer, groter … nog gezelliger, nog drukker, … (oh daar komen ze al die tranen … ja …wat je van me moet weten …ik ben nu eenmaal een huiler).

Soit mijn kinderwens was niet voorbij…die van K wel…en dus hij was resoluut en liet zich helpen. Toen dacht ik; “Wel ja we mogen zo gelukkig zijn, 3 gezonde kindertjes … ik draai wel bij, dat komt wel goed”. Maar 8 jaar na de geboorte van mijn dochter ging het niet goed, was die wens nog groter, en was ik NIET gelukkig. Ik zat diep, heel diep en ergens in november 2012 kwam de waterval van woorden, mijn wens, mijn droom eruit. Nadat mijn lieve man alles liet bezinken sprak hij de magische woorden … “We gaan ervoor schat”. Ik kon het niet geloven …

Na een gesprek met de gynaecoloog en uroloog in eigen ziekenhuis werden we eigenlijk doorgestuurd naar een fertiliteitafdeling. De kans dat een hersteloperatie bij manlief ons een wonder zou brengen was nog geen 18%. WOESH, die hadden we niet zien aankomen. Maar we gingen ervoor. Na veel onderzoeken en testen en een TESE kon ik eind juni 2013 stoppen met die rotpil om te starten met de spuitjes ( IVF agenda kan je hier lezen https://titato.wordpress.com/ivf-agenda/)

Bij ICSI 1 werd ik zwanger, maar al snel bleek er iets niet helemaal ok te zijn. Bij 9 weken werd ik gecuretteerd. We bleken zwanger van een monotweeling, en hun hartjes deden het niet. Veel verdriet en ongeloof…maar goed we gingen verder ICSI 1.1 … WOESJ weer zwanger en deze keer leek ondanks de bloeding alles wel ok te zijn. Helaas op 4 maanden zwangerschap bleek ineens uit het niets ons zoontje te zijn overleden. Gewoon gedaan, plots ..zonder aanleiding…groter ongeloof, groter verdriet. De kinderen ook in een groot verdriet. Na een pauze gingen we verder maar een zwangerschap bleef uit. ICSI.2 passeerde

ICSI 3 ging van start in januari 2015

ICSI 3.2 bracht ons geluk … We waren terug zwanger … dachten we … op de 2de echo bleek helaas dat er een lege vruchtzak groeide. Weer een middelvinger naar moeder natuur …. “Life is a bitch”, zeggen ze … A wel ja, dat is t soms echt.
Nu zitten we weer eens in pauze. We hebben “geluk” want we hebben nog 2 cryo’s over… Waarom “geluk” tussen aanhalingstekens? Omdat we echt van geluk mogen spreken dat we nog 2 cryo’s hebben en al kinderen … maar dat het eigenlijk al lang niet meer de bedoeling was om nog terugplaatsingen te moeten ondergaan.
Tot slot, ik blog al jaren met als reden dat ik zelf erg op zoek was naar ervaringen, verhalen, oprecht eerlijke verhalen. Ik vond enkel grafieken en statistieken waar we tenslotte vaak zelf niet toe behoren. Ik strooi wat babydust over jullie allen met een kinderwens … geef niet op, ga ervoor! Ik heb het geluk dat ik het al mag meemaken!

Sharing is caring!