Jaja.., wie had dat ooit gedacht wij aan de acupunctuur. Afgelopen week na wat info bij mijn zwager te hebben ingewonnen toch maar eens een afspraak bij de acupuncturist.

Begin november was het dan zover. Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming in Rotterdam centrum stonden we te kijken waar we moesten wezen. Allemaal bordjes maar geen een van de acupuncturist….. Twee dames die nog op het trapje stonden na te kletsen vroegen waar moeten jullie zijn?? Wij; “Bij de acupuncturist!”
“Ooo, dat is de middelste bel”. De deur ging open, dag familie, dames welkom. Een man, kleiner als in mijn gedachten en anders als mijn gedachten stond in de deuropening we mochten nog even plaats nemen in de wachtruimte. Na een minuut of 10 was hij klaar met de vorige klant.

Manlief en ik mee naar boven (hij geloofd d’r niet zo in ) namen plaats in een kamertje op twee bruin lederen stoeltjes. Na een ontspannen gezellige intake mocht ik als eerste man mijn man keek nog even de kat uit de boom. Ik mocht gaan liggen op de behandelstoel en daar kwam hij met de naaldjes aanlopen. Deze werden gezet op mijn enkel en binnenkant arm . Whoop whoop dat is een lekker gevoel, ik lijk helemaal zen te worden! Hierna nog gemagnetiseerd. En toen mocht mijn man deze kreeg dezelfde naaldjes als mij alleen had hij dat zen gevoel totaal niet!

Inmiddels hebben we een aantal behandelingen gehad helaas nog niet raak geschoten. Dus we gaan nu voor de eerste officiële ronde de vorige keer was mazzel als het toen was gelukt maar helaas. Whoop whoop nieuwe rondes nieuwe kansen. We zijn druk aan de klus geweest en nu maar weer afwachten tot 21 december 2016 want dan heb ik weer een afspraak. Wat ik raar vind is dat mijn smaak lijkt te veranderen. Blehhh ik vind een hoop ineens niet meer lekker. Dat mijn allergieën minder worden daar merk ik nog niet veel van, behalve dat mijn neus al een paar weken open is. Die zit normaal het hele jaar dicht. Zou het een samenloop van omstandigheden zijn? Het heeft tenslotte een beetje gevroren. Ik laat mij verrassen…. stiekem hopend op ooit die positieve test en dat het blijft zitten…

 

Geschreven door Antoinette
35, getrouwd, 4 jaar in behandeling (2 miskramen), echtgenoot was gesteriliseerd, 1 zoon en 2 bonuskids, zelfstandig ondernemer.

Sharing is caring!