Een jaar geleden ging ik nog eens uit de bol op een festival, hing de wildebras uit in een pretpark ….
Waarom?
Omdat ik binnenkort zwanger zou zijn!

Reeds een jaar waren we spontaan aan het proberen. We hadden alles mooi gepland, onze job, het huisje… Er mocht met veel plezier een babytje bij. De eerste keer onbeschermde seks was zeer spannend, gezellig spannend. Maar diverse maanden later veranderde dit in teleurstellingen. Elke maand kwamen mijn maandstonden er weer door, als ik enkele dagen overtijd was begon ik te dromen, tot de zwangerschapstesten meermaals blanco bleven. Elke maand werd de roze wolk een beetje grijzer.

We zochten een arts op. Zowel bij mijn partner als bij mij was alles goed. Waarschijnlijk was er een kleine obstructie in mijn eileiders. Doormiddel van een kijkoperatie zou dit verholpen worden. De arts stelde me gerust ‘tijdens een kleine ingreep maak ik alles daar proper en zal je wel snel zwanger zijn met zo’n top kwaliteit van zaadcellen’.

Ik moest een maand wachten voor de ingreep. Deed nog leuke zaken die je niet kan doen met een bolle buik. De bolle buik waar ik me zo op verheugde!
Ik sloot men ‘jeugdige’ leven af, want zag me binnenkort als mama de wereld in gaan, waar ik zo naar verlangde. Bezocht fuiven, ging kamperen, festivals, wilde pretparken etc. Deze maand gebeurde ze allemaal! Ik bekeek deze maand als een soort therapie. Mijn teleurstellingen van het laatste jaar van me afzetten en volle moed naar de verlossende operatie uitkijken!

Daar was de dag! Een kleine ingreep voor onze grote wens te kunnen waarmaken. Niets bleek minder waar. Bij het ontwaken meldde een verpleegster me dat ik een injectie zou krijgen om in kunstmatige menopauze te komen. Ik lachte dit weg en zei met opgewekte stem: ‘dat zal niet voor mij zijn, want ik wil niet in menopauze, wij willen een kind’.

Tijdens de kijkoperatie bleek ik zware endometriose te hebben. Nieren, darmen, bekken,… mijn hele buik was vol verklevingen. Deze moest door middel van medicatie in ‘rustfase’ gebracht worden, dan pas konden ze deze verwijderen. Ondertussen zijn we een zware operatie verder, zijn er ettelijke zwangerschapspogingen gepasseerd maar de zwangerschapstesten blijven helaas wit. Na een jaar besef ik, hoe hard je ook je best mag doen voor iets, je in deze moderne wereld, niet alles in de hand hebt.

Wat brengt volgend jaar?

 

Geschreven door Ils, 31 jaar, zelfstandige , endometriose, 2 jaar wachtende op een kind.

Sharing is caring!