Wow, wat een weken. Lang niks geschreven, lang geen ziekenhuisbezoekjes, en we hebben het zeker de eerste weken echt los gelaten. Niet over gedacht, heerlijk vakantie gevierd. Genoten. Wat een rust!

Bij thuiskomst had ik nog een week vrij, voordat ik mijn nieuwe baan ging starten. Ja.. Nieuwe baan.. Veel mensen hebben me voor gek verklaard.. Je gaat toch niet een nieuwe baan beginnen als je kinderen wilt?! Maar ik heb het toch gedaan! En wat ben ik blij!

Ondertussen kwamen ook bij ons de gesprekken op gang. Gaan we door?… Of niet. Kunnen we nu al kinderloos blijven, of hebben we nog niet alles op alles gezet. Ten koste van hoeveel willen we door? De voor- en nadelen werden benoemd, van door gaan, van niet doorgaan, van wel en geen kinderen. De wens is diep.. Maar het idee van samen door, niet meer alles verslindend verdrietig. Nog maar gewoon verslindend verdrietig.

We besefte ons ook dat ons verdriet niet meer ons verdriet is als wij kinderloos blijven. Het is ook het verdriet van onze ouders, die geen opa en oma worden, verdriet van broertjes en zusjes, die geen tante of oom worden, voor onze neefjes en nichtjes die nooit van ons een neefje of nichtje krijgen. Maar ook het verdriet van vrienden en familie die ons dat gunde, het gevoel van machteloosheid.

Ik voel me ineens egoïstisch. Ik heb nooit aan andere gedacht, altijd gevonden dat ze mee moesten leven met ons. En ik was oprecht blij voor hen, bij zwangerschappen en kinderen, leefde mee. Maar heb nooit gevraagd naar hun gevoel, hun verdriet over dat het bij ons niet lukte. En dat zit er.. Ik heb het de afgelopen weken gevraagd en dat heeft tot vele tranen en lieve knuffels geleid.

Het heeft ons ook een kick in the ass gegeven. We zijn gaan praten met onze arts. Over onze twijfels, onze bezwaren en onze wens. En dat was een goed gesprek. Een gesprek met mogelijkheden, en hij heeft zelfs alle bezwaren opgelost. Hij heeft mee gedacht, met ons leven, met ons werk. Niet alleen meer met onze kinderwens, maar hij heeft meegedacht met ons in het geheel.

En we gaan door, nog even. Zaterdag echo nummer 2 en hopelijk in de eerste week van november een terugplaatsing. We hebben nog 8 embryo’s en die gaat op. En hoeveel kinderen eruit resulteren?! Ik hoop 8!

https://pandavliegen.wordpress.com/

Sharing is caring!