‘Wat leuk! Je wordt vader!’ roept een vriend van me in een comedyclub waar we naborrelen. Ik ben inmiddels inderdaad de partner van een zwangere vriendin. ‘Moeder, vader, jaja!’ zeg ik braaf, vrolijk. In de eerste week na het nieuws heb ik nachtmerries waarin mijn zwangere vriendin opzwelt tot monstrueuze proporties met striae van haar borsten tot haar knieën. Kotsend door de gang ‘breng me augurkeeeeen!’, ‘vind je me diiiiik???’ Ik ben nog niet zo heel bang voor die baby, die kan ik wel aan, maar wat gaat dit met onze relatie doen? Daar kom ik snel achter.

Crackers en kruiken
Het zullen de hormonen wel zijn, maar vanaf de eerste maand dat mijn vriendin zwanger is ben ik stapelverliefd op haar. Zij krijgt daar weinig van mee: ze valt vooral overal in slaap. Op de bank, op de stoel, in bed; ik lig als een bakvis tegen haar aan terwijl zij (in het beste geval) mompelt dat ik ‘echt heeeel lief ben’. Ze kwijlt de bankkussens onder, zet geen koffie meer voor me en als ik heb gekookt heeft ze nooit trek. Het maakt me geen zak uit, ik vind het helemaal gezellig dat ze op de bank ligt te slapen terwijl ik aan de eettafel zit te typen. Ik maak een hete kruik voor in het bed, breng glaasjes water, paracetamolletjes en ik ontsmet de koelkast tegen de gevreesde listeria bacterie. Binnen twee weken komt ook de misselijkheid. Iets eten lijkt soort van te helpen, dus ik breng crackertjes. Om tien uur ’s avonds waggelt ze naar bed (‘ik voel me niet zo lekker’) en kijken we samen in bed naar Homeland op de televisie die ik iedere avond vol liefde vanuit de woonkamer naar de slaapkamer zeul. Zo’n tien minuten nadat we geïnstalleerd zijn valt zij in slaap en ben ik klaarwakker. ‘Seks?’ vraag ik. ‘Sorry schatje’ murmelt zij, allang vertrokken.

Macrameeën in m’n eentje
Serieus, wat deze eerste maanden erg leuk heeft gemaakt is dat ik volledig in mijn element ben als de grote zorg-koningin. Het huis is nog nooit zo schoon geweest. Ik lees artikelen over voeding, lucht het beddengoed, koop planten en krijg macramé-drang. Zij heeft vooral drang om over te geven en te slapen. Om de zoveel weken word ik boos over het gebrek aan aandacht voor mij. Dan stampvoet ik door de kamer, klaag ik dat we godverdomme veel te weinig seks hebben. Zij zegt ‘sorry schatje…’, en tja, dat is het dan wel weer zo’n beetje. Diezelfde avond sta ik weer met een kruik en een cracker in de slaapkamer te dwepen of ze zich een beetje oké voelt. Zij valt weer in slaap; ik ben verliefd, en macramé een plantenhanger. Het is cocoonen op professioneel niveau en ik blijk hierin een eindbaas te zijn. Een seksueel gefrustreerde, dweperige, bakvis-eindbaas, dat wel. Ja ik ben best gelukkig.

 

Lees hier meer blogs van Vanessa

Sharing is caring!