Ik wist vanaf mijn 21e jaar dat ik moeilijk zwanger kon worden, dat was mij toen al verteld.
Doch werd er toen geen etiket op geplakt wat het was of hoe het kwam.

Nietsvermoedend naar de gynaecoloog, ik dacht; “Ach enkel bij mij daar kan ik nog mee leven. Maar zou ik het wel gekund hebben? Zou het wel gelukt zijn met enkel hormonen? Of zou het toch IVF geworden zijn? Het zijn vragen die er al lang niet meer toe doen. Want het blijkt ook aan mijn partner te liggen. Hij voelde zich schuldig dat herinner ik me als de dag van gisteren. Hij voelde zich geen man meer… Telkens zei ik tegen hem dat het niet alleen aan hem lag maar ook aan mij. En toch voelt hij zich zo, hij wist dat ik heel graag kinderen wil en me geen leven kan inbeelden zonder. En hij voelde het als verraad, hij had ooit iemand laten staan omdat zij hem had opgebiecht dat ze moeilijk aan kinderen kon geraken. En nu blijkt dat zijn zaad alles behalve optimaal is.

Ik probeerde alles te relativeren maar ik begon wel al te denken aan een spermadonor in het geval dat… Ik wou het met hem erover hebben, maar dit kwam niet goed. We maakten ruzie en hij voelde zich nog slechter. Achteraf bekeken was ik misschien inderdaad te voorbarig. Want het bleek dat zijn staal wel goed genoeg zou zijn voor ICSI.

Lees hier verder http://kinderwens-met-omwegen.simplesite.com/

Sharing is caring!