Daar waar hordes Aziaten niet verder komen dan een paar keer flitsen vanaf het plateau namen wij de trap naar beneden. Het is het begin van een prachtige wandeling door de rijstvelden bij Ubud op Bali. De groene rijstterrassen met daartussen palmbomen zijn een lust voor het oog. Bij twee lieve dames genieten we van kokosmelk uit een kokosnoot en maken we nog wat foto’s.

Het tafereel is onderdeel van mijn manier om op 31 december te kunnen vertellen dat dit jaar wederom een succes was. We hebben een prachtige reis gemaakt! Al is het alleen maar dat ik weer een stukje van de wereld heb gezien, dat ik heb mogen proeven van een nieuwe cultuur en dat ik dus als mens gegroeid ben. Het is, naast het feit dat ik heel erg van reizen houd, voor mij een manier om te verdoezelen dat mijn leven verder eigenlijk stil staat. Eerst dacht ik dat mijn leven draaide om het krijgen van een kind. In werkelijkheid draait er niks. Mijn leven staat stil. Mede door de vele bezoekjes aan het AMC. Ik zou graag een nieuwe uitdagende baan op HBO-niveau willen. Ik heb niet vier jaar zitten zwoegen voor niks. Maar een nieuwe werkgever ziet me aankomen met twee AMC bezoekjes in de week. “Ik ben even vijf uurtjes weg. Tot later!” Mijn huidige werkgever is op dat gebied super goed voor me maar er draait dus even niks en dus dit zat ik in juni te verdoezelen op Bali.

Heerlijk even helemaal tot rust komen. Athans dat was het plan. Net als dat het plan was om op een boot te stappen en naar de Gili’s (prachtige bounty eilandjes op twee uurtjes varen van Bali) te gaan. Een uurtje nadat we de trip vanuit Ubud geboekt hadden raakte ik in de stress. Wat als de golven heel hoog zijn, wat als de boot van slechte kwaliteit is, wat als het personeel niet bekwaam is, wat als…. ?? Ik raakte in paniek. ‘S avonds werd het nog erger. Ik wilde die boot niet in. Ik wist niet eens wat voor boot maar ik wilde er niet in. Want die zee, oceaan, golf of whatever heeft verschrikkelijke golven. En wat nou als er een storm de Gili’s komt verwoesten. Ik kon niet meer normaal denken. Blinde paniek. Hysterie. Ik ken mezelf zo niet. Ze zeggen toch wel eens ik wist niet dat hij het in zich had. Nou ik wist niet dat ik dit in mij had. Mijn god. Gaat het even?! Nou nee het ging dus niet.. Mijn vriend verbaasde zich net zoals ik over mijn spastische gedrag (mijn woorden, zou hij nooit zeggen, moet hij niet leppen ook trouwens…) maar is gelukkig de liefste en we besloten om de volgende dag eerst maar eens even in de haven te gaan kijken. Ik hoefde dus niet in die boot. Sterker nog we zouden niet gaan. Dit zei ik tegen mezelf in de hoop diezelfde persoon gerust te stellen, maar ik hield eigenlijk alle opties open omdat ik me schuldig voelde over het weggegooide geld en omdat ik me een miet voelde. De volgende ochtend was het gelijk weer mis. Ik kon niet eten. Daarnaast werd ik vergezeld door buikkramp en moest overgeven. Mijn hobby. Daar ging mijn reputatie als relaxt, redelijk en realistisch mens in rook op. Met een bus reden we richting de haven. Bijna zouden die verschrijkelijke vloedgolven en dat roestige bootje in zicht zijn. We kwamen aan maar niks van dat alles. De zee was rustig en de boot prima maar ik ging er nog steeds niet in. Die dag niet maar de volgende ochtend ook niet.

Pas toen we weg waren uit het havenstadje werd ik beter en kon ik weer een beetje genieten. Een beetje want ik was op dat paradijselijke eiland nooit volledig relaxt. Hoe dom klinkt dat. Hoe zonde ook. Maar helaas was het zo. Gelukkig heb ik hier thuis nergens last van. Maar waarom daar eigenlijk wel? Mis ik signalen hier omdat de omgeving vertrouwd is? Gaat het wel zo goed als dat ik me denk te voelen?

Vorig jaar ben ik begonnen met het aanpassen van mijn voedingsschema en ben ik meer gaan sporten. Het ging beter met mijn lichaam maar ook met mijn geest. Die -7kg doet een vrouw goed. Maar het kan blijkbaar nog beter. Deze stijve hark moet beginnen met yoga, for more fertility volgens het schema van Rika Lukac. Yoga, om mijn lichaam en geest te verbinden, om tot rust te komen en om een weg te scheppen voor een nieuw begin.

Geschreven door Lara (34), samenwonend, onvruchtbare partner, kinderwens sinds 2010, 12 x KID, nu IUI, werkt in kinderopvang.

Sharing is caring!