Vandaag kreeg ik een beetje bruin bloed tijdens het afvegen. Ik schrok er van, maar maakte me nog niet zo druk, omdat ik wel vaker had gelezen dat dit kan en dat dit niet meteen betekend dat je een miskraam krijgt. Daarna was het gelijk weer gestopt. Toen ik thuis kwam zag ik een beetje bruin bloed in mijn slipje en besloot toch maar een inlegkruisje om te doen. Die dag was het zo weinig dat ik me nog steeds niet zo druk maakte. De verloskundige gaf aan dat het kan zijn dat er een adertje is gesprongen aangezien er nu meer bloed heen stroomt. We maakte een afspraak voor over 3 weken omdat we van het positieve uit gingen. Wat keek ik hier naar uit. Eindelijk een echo waar ik altijd over gedroomd had om ons kindje of kindjes te bekijken. Ze gaf wel aan dat het ook het begin van een miskraam kon zijn, maar die gedachte liet ik snel los. Ik was nu eindelijk zwanger en wilde niet in de angst gaan zitten dat het nu misschien mis zou gaan.

De volgende ochtend had ik weer bloed tijdens het afvegen. Dit keer was het rood. Daarna kreeg ik onwijs veel pijn. Het voelde (denk ik) als een soort weeën. Samentrekkingen van de baarmoeder. De pijn werd steeds erger en ik begon er met momenten misselijk van te worden. Ik begon te huilen en zei tegen mijn vriend dat we nu eindelijk zover waren gekomen en ik onze kindjes niet kwijt wou en ik aaide zachtjes over mijn buik. Ik deed voor de zekerheid weer een inleg kruisje in. We gingen samen naar beneden en we besloten Nij Geertgen te bellen. Ze gaven aan dat het klonk alsof ik een miskraam zou gaan krijgen en we konden niks anders doen dan afwachten. Ik belde daarna ook de verloskundige die mij gisteren ook zo lief te woord had gestaan en ze gaf aan dat het ook kon zijn dat we er 1 afstoten en dat gaf ons weer wat hoop. We hadden er namelijk dit keer 2 terug geplaatst gekregen.

Een uur later kreeg ik de uitslag van de huisarts van mijn hcg. Dit was 4 en dus te laag! De tranen liepen weer over mijn wangen en ik belde gelijk weer de verloskundige. Na overleg met de gynaecoloog kwamen ze tot de conclusie dat ik een miskraam zou gaan krijgen. Een hcg van 4 is echt te laag. Ze begon mij uit te leggen wat ons te wachten stond als je een miskraam krijgt en we hadden afgesproken als ik binnen 20 minuten een maandverband vol bloed zou krijgen, dat ik dan zou bellen omdat dit zou betekenen dat ik te snel en te veel bloed zou verliezen. We hingen op en mijn vriend hield mij vast en zei dat hij mijn rug had. Hij ging naar de supermarkt om de grootste maandverband te halen om het bloed op te vangen, want dat hadden we niet in huis. Hij kwam snel terug met niet alleen maandverband maar ook allemaal “troostvoer”, wat wij altijd doen na slecht nieuws tijdens het traject. We eten altijd gezond en snoepen bijna nooit, maar als we weten dat een poging weer mislukt is dan eten we altijd allemaal lekkere dingen, gewoon omdat we dat dan verdienen.

We lagen samen op de bank en gingen een film te kijken en dan zit je te wachten tot de miskraam komt. Mijn vriend had zich afgemeld bij zijn werk omdat we niet wisten wanneer het zou komen en ik niet alleen wou zijn als ik de miskraam kreeg. Ik viel in de avond in slaap op de bank in zijn armen en werd even wakker en keek hem met een glimlach aan ik wilde zeggen ‘we houden van je’ en toen besefte in eens dat we een miskraam hadden gehad. De glimlach zakte naar beneden en mijn hart brak en maakte weer plaats voor het intense verdriet. Mijn buik is weer leeg er zit geen baby’s meer in. We waren zo dichtbij en nu is de droom weer zo ver weg. Wat kun je toch veel houden van iets wat je nog nooit gezien hebt, waar je nooit een hartje van heb horen kloppen of in je armen heb mogen houden en dan opeens ben je geen papa en mama meer, maar 2 verloren mensen met intens verdriet en een kinderwens..

Liefs,
Mabel

Sharing is caring!