Ik sluit mijn ogen en hoor de tonen van de muziek. Ik waan me even op het strand, onder een palmboom. Ik voel en proef de zoute druppels van de zee in mijn gezicht. Als ik mijn ogen open, besef ik dat het mijn tranen zijn. Ik word wakker in mijn eigen nachtmerrie.

__________

We zitten in de wachtkamer, gezonde spanning. Eindelijk mogen we naar de verloskundige. Na de perfecte echo met ruim 7 weken, zijn we nu bijna 10 weken zwanger. Een droom die uitkomt, al vind ik het nog moeilijk te geloven. Ik denk aan hoe hard we het bijna van de daken kunnen schreeuwen.

Als we eindelijk naar binnen mogen, verteld ze dat we maar meteen de echo doen. Gelukkig. Want ondertussen ben ik toch wel wat zenuwachtig. Het mag uitwendig, ik stotter, “eh ja, nog nooit gehad, wat moet eruit?!” Ze moet lachen, en er hoeft niks uit. Ze spuit de koude gel op mijn buik, en zet de echo erop. Ze duwt en zoekt.. En ik kijk mijn man aan.. Onze blikken vinden elkaar en we weten het.. Het is niet goed. De verloskundige zegt dat ze het niet goed ziet en even inwendig wil kijken. Ik kleed me snel om. Mijn hart gaat als een bezettenen tekeer. Zodra het echobeeld verschijnt weet ik het zeker.

Ik sluit mijn ogen en hoor de tonen van de muziek. Ik waan me even op het strand, onder een palmboom. Ik voel en proef de zoute druppels van de zee in mijn gezicht. Als ik mijn ogen open, besef ik dat het mijn tranen zijn. Ik word wakker in mijn eigen nachtmerrie.

Ik hoor de verloskundige zeggen “ik zie geen hartactie”. Ik vraag “waarom, er was 2,5 week geleden wel hartactie.” Ze weet het niet. Ze meet alles op en tussen de 8 en 9 weken is het gestopt met groeien. Ik huil. En huil. Mijn man huilt. Onze families en vrienden huilen.

De laatste weken heb ik veel geschreven, over de positieve test, de eerste echo en mijn onzekerheden en gevoel. Ik loop achter met het plaatsen, en momenteel trek ik het niet om de teksten te lezen en te plaatsen. Vandaar dit gat.

 

Lees hier meer blogs van Nanda

Sharing is caring!