En dan ben je ineens zwanger nadat je afscheid hebt genomen van je kleine jongen. Geluk en verdriet mengen zich met elkaar. Ik weet nog zo goed dat we net als toen ik ging testen van de zwangerschap van Daan dat ook dit keer het in de nachtdienst van mijn man was. Mijn man komt dus heel vroeg thuis en kruipt in bed. Ook dit keer kunnen we niet wachten met testen. Dit vind ik best wel bizar de tweede keer dat ik ooit een zwangerschap test mocht doen in dezelfde dienst als de vorige keer met een positieve test. Is dit toeval, of voorbestemd. Eerlijk gezegd geloof ik niet in toeval. Wauw zwanger, ik leef even op een wolkje. Toch voel ik ook angst, mag het dit keer wel een gezond kindje zijn.

Toekomstplannen
Al heel snel beginnen we over de toekomst te fantaseren. Zal het weer een jongetje worden of zal het dit keer een meisje zijn. Ons maakt het helemaal niets uit, toch hebben we eigenlijk al heel snel een meisjesnaam in ons hoofd. Ook moet ik wel heel erg wennen aan het idee dat er een kleintje in me groeit. En omdat ik best bang ben dat er iets mis gaat, zijn er een handje vol mensen op de hoogte van ons prille geluk. Stel dat het mis gaat, dan kan ik dit makkelijker delen. Ik probeer voorzichtig te zijn met het delen, maar ik ben eigenlijk zo blij dat er steeds iemand meer op de hoogte gebracht wordt. Wat duurt het lang voordat we een eerste echo krijgen, eigenlijk valt dat wel mee. Wij hebben het geluk dat we in het medische traject zitten dus met acht weken krijg je al een echo. Maar als je bang bent dat er iets mis is duurt dat super lang in je hoofd.

Echo tijd
Dan ben ik eindelijk acht weken zwanger en ik mag op controle komen in het ziekenhuis. Wat ben ik zenuwachtig, de avond ervoor had ik al zo’n buikpijn. Is dit een slecht teken, voel ik onbewust al dat het niet goed zit. In de ochtend heb ik nog veel meer buikpijn, ik wil er niet aan denken dat het weleens mis is. Waarom zou het mis zijn, de vorige zwangerschap ging toch ook in het begin goed. Waarom heb ik dan zo vreselijk naar gevoel. Samen met mijn man gaan we naar het ziekenhuis, het loopt uit en de tranen staan in mijn ogen. Gelukkig we zijn aan de beurt, en vrij snel wordt me met de zwangerschap gefeliciteerd. Ik merk op dat ik dit niet fijn vind, waarom kijk je niet eerst. Dan mag ik gaan liggen voor de echo. We weten inmiddels waar we moeten kijken, ik zie niks. Kijk mijn man aan en eigenlijk wil ik meteen huilen. Hij pakt me hand vast, waarop we de bevestiging krijgen dat ze niks kunnen zien. Toch wilt graag dat er iemand nog even meekijkt, want er zit wel een intact vruchtzakje. Ze wilt zeker weten dat ze het goed heeft gezien. En ook nu krijgen we te horen dat het vruchtje niet mee gegroeid is met het vruchtzakje. Ik ben dus zwanger van een leeg vruchtzakje.

Miskraam
We krijgen drie opties te horen nu het mis is met de zwangerschap.
• Afwachten tot het loskomt
• Pillen om een miskraam op te wekken
• Curettage

Curettage valt meteen al af voor mij en eigenlijk ook voor hun. Dit is best een risico dat er iets beschadigd wordt en het nog moeilijker kan worden om zwanger te raken. Afwachten moet ik niet aan denken, toch willen ze dat ik twee weken afwacht en dan pas pillen gebruik om het op te wekken. Teleurgesteld gaan we naar huis want nu het mis is wil ik er zo snel mogelijk vanaf. Na een week wordt het me teveel, dit laat ik het ziekenhuis weten. En ik mag nu toch pillen gaan gebruiken. Die avond pak ik de pillen erbij en breng er twee in, ik verwacht een vreselijke nacht. Vrij snel voel ik me buik samentrekken en dat wordt met de uren steeds iets erger. Niet echt pijn maar wel gevoelig. Ik ga gewoon naar bed, maar kan me rust niet echt vinden. Het wordt gevoeliger en na een paar uur moet ik naar de wc. De eerste bloeding is opgang en best nog heftig ook. Daarna kruip ik terug in bed maar nu begint het wel echt pijn te doen. Toch wacht ik nog even af tot ik het op bed niet langer uithoud. Ik loop naar de keuken en neem twee paracetamol in. Dan nog maal een poging om te slapen maar ik word alleen maar onrustiger. Ik begin te trillen en te zweten en de pijn in mijn buik en rug zakken maar niet af. Nee, ik wil niet uit bed maar dit trek ik niet, dus besluit mijn kussen mee te nemen naar de woonkamer. Ik ga op de bank tv liggen kijken, dit voelt beter. Na een paar uur ben ik zo moe dat ik de tv uitdruk en probeer te slapen op de bank. Echt slapen lukt me niet, maar een beetje rust krijg ik nu wel.

Dan hoor ik de deur opengaan en het licht gaat aan. Het is heel vroeg in de ochtend en mijn man is uit bed die moet vroeg werken. Duf pak ik me kussen weer op loop naar mijn man en geef hem een kus. Dan verdwijn ik terug naar de slaapkamer in de hoop dat ik nog een paar uur kan slapen. Die dag neemt het bloeden af en denk het ergste te hebben gehad. Rustig ga ik de nacht in en is er niks aan de hand. Heel vroeg die ochtend word ik wakker omdat ik moet plassen. Ik merk dat ik helemaal onder het bloed zit en het bed ook. Ik red het nog maar net naar de wc, voel me echt heel erg rot. Ik verlies echt zoveel bloed dat ik duizelig word ervan. Durf de laatste pil niet meer in te brengen en besluit het ziekenhuis te bellen. Ze laten me komen, whaa nee met die vreselijke bloedingen?!?

In paniek bel ik mijn man op, na een paar keer krijg ik hem pas te pakken. Ik laat hem naar huis komen om me op te pikken voor naar het ziekenhuis te rijden. Daar krijg ik een echo, vreselijk want echt alles zit onder het bloed. Maar ik krijg te horen dat het vruchtzakje verdwenen is, wat een opluchting. Omdat ik toch nog veel bloedverlies heb wilden ze me toch even een paar uur houden, dus ik word opgenomen. Na een paar uurtjes laten ze me weer naar huis gaan, zodra ik thuis ben wordt het bloeden minder. Zo kan ik lekker weer bijkomen en thuis herstellen van deze miskraam.

 

Lees hier meer blogs van Debbie

Sharing is caring!