Een onafscheidelijk duo, dat zijn wij, al meer dan 12 jaar. De kriebels van toen maakten plaats van het oprecht houden van en komen regelmatig nog eens op bezoek.

We bouwen al meer dan 12 jaar samen aan een toekomst. ‘2 geplanden en een ongelukje’ zei Jan steeds. We hadden ons een ideaalbeeld geschetst hoe ons gezin er zou moeten uitzien. Ik zei altijd: ‘2 en da’s al meer dan genoeg!’ En dan nog het liefst een jongen en een meisje. Net alsof je naar de garage gaat en een 2 auto’s bestelt. Hoe onbezorgd waren we toen, heerlijk toch?

Toen we beslisten om te stoppen met de pil, was ik 6 maanden later zwanger van Maxim. Dat vond ik een eeuw duren! Mijn geduld in die 6 maanden werd zwaar op de proef gesteld. Ik heb van nature amper geduld, een slechte kwaliteit van me. De gemakkelijkste was ik niet denk ik. Toen anderen rond mij wel zwanger werden en ik niet, vond ik dat vreselijk. Ik was jaloers. Ik wou dat ook. Ik was niet de gemakkelijkste thuis denk ik. Als ik nu terugdenk aan die periode, dan had ik totaal het recht niet om me zo te voelen. Uiteindelijk ben ik vlot zwanger geworden van Maxim en had ik geen reden om jaloers te zijn. Jan heeft het me ondertussen wel vergeven denk ik, al vanaf dat ik vertelde dat ik zwanger was 😉.

Vandaag is de situatie anders. We gaan ondertussen naar onze 2de poging inseminatie en ik spuit dagelijks Menopur hormonen. Meer dan 2 jaar geleden wilden we nog een kindje. Ik werd van de eerste keer zwanger, maar toen ik op controle ging op 9 weken bleek het hartje niet meer te kloppen. Ik wilde zo snel mogelijk terug zwanger zijn en mijn ongeduldige ik kwam weer tevoorschijn. Tot er een half jaartje later werd vastgesteld dat ik het cmv virus had. Verdict van de dokter: een half jaar niet zwanger worden! Oh my god! Ik was klaar om een paar dagen te liggen huilen in bed. Jan heeft me toen gesteund en veel geluisterd. Op de duur had ik zelfs het gevoel dat het me deugd deed om even niet bezig te zijn met zwanger worden.

In de zomer kregen we eindelijk het goede nieuws dat mijn bloedwaarden terug ok waren en we eindelijk terug werk konden maken van een 2de kind. Een opluchting! Ik was ervan overtuigd dat het wel vlot zou gaan, want we hadden toch net een pauze achter de rug? De gyneacoloog schreef me meteen de vieze vaginale pillen voor zodat ik toch al geen tussentijdse bloedingen had in de 2de helft van de cyclus. Vol goede moed en ongeduld begonnen we eraan. Iedere maand weer de dagen van hoop of teleurstelling. Iedere maand is die hoop groter, maar ook die teleurstelling. Verschil met vroeger is dat ik nu niet meer alleen ongeduldig ben. We zijn met 2. Jan en ik verlangen zo hard naar een broer of zus voor Maxim dat het onze relatie zwaar op de proef stelt. Door de hormonen voel ik me fysiek vaak uitgeput en mentaal is het moeilijk te plaatsen soms. Jan steunt me hierin, maar hij heeft die steun ook nodig.

‘Is dit nu ons?’ Vraag ik dan. ‘Moet het nu zo verder?’ Het praktische wint van het romantische. ‘Is dit nu nog een liefdesbaby?’ ‘We zijn meer bezig met de problematiek rond het maken van die baby dan met het mooie verhaal erachter.’ Wat een relatietest!

Ik schrijf deze blog terwijl Jan mijn Menopurspuitje voor me maakt. Hij doet dat graag voor me omdat hij weet dat hij voor de rest niets meer kan doen. Daarom weet ik wel dat we door deze relatietest wel komen. Ik weet wat ik aan hem heb en hij weet dat hopelijk ook van mij. Ik hou van hem, maar ik kan het niet gemakkelijk uiten de laatste tijd.

Sorry Jan

voor de ongeplande relatietest en

Bedankt Jan

voor mijn man te zijn in goede en slechte tijden.

Ik hou van je

E.

 

 

Lees hier meer blogs van Ellen.

Sharing is caring!