Ik ben Gerda Spaan-Tichler en ben nu 49 jaar. Getrouwd en twee kinderen (tweeling). Ik werk 32 uur bij bedrijfsvoering/CEAG te Doorn (Defensie). Als hobby geef ik les aan twirlen. Heb 3 verenigingen gehad, maar momenteel heb ik er nog 1 Majofique Wezep. Er werd mij gevraagd om mijn verhaal op papier te zetten “hoe is het bij mijn zwangerschap gegaan”, ik heb er geen moment aan getwijfeld om dit nu op papier te zetten en misschien dat het een klein lichtpuntje voor iemand anders kan geven.

Op mijn 23e ben ik getrouwd en dacht nog totaal niet aan kinderen. Je hebt je werk, sport en volop aan het genieten van leuke dingen. Op mijn 27e begon het toch te kriebelen. Dus gestopt met de pil. Ik menstrueerde helemaal niet meer en dacht Bingo gelijk raak. Even een test halen, maar het bleek niet zo te zijn. Ik wilde heel graag zwanger worden, maar was er nog niet zo mee bezig van dat het misschien niet lukte. Je hoort wel vaker dat het even een tijdje kan duren, voordat je in je normale cyclus zit. Na een jaar, nog steeds geen menstruatie gehad, toch naar de huisarts. Ik kreeg het advies om elke ochtend op hetzelfde tijdstip te temperaturen. Dit deed ik dan rond half 7 (ja moest om 8 uur wel op mijn werk staan). Dit een aantal maanden gedaan, maar er was geen touw aan vast te knopen. De huisarts zat ook met een groot vraagteken, of misschien was ik al in de overgang, ik werd doorgestuurd naar een gynaecoloog in het ziekenhuis.

In het ziekenhuis kreeg je eerst allemaal gesprekken, en onderzoeken (bloedonderzoek van ons allebei, echo, inwendige echo, controle zaadcellen enz.). Na al deze onderzoeken kregen wij te horen dat ik teveel mannelijke hormonen had en dat de zaadcellen niet goed genoeg waren ook werd ons gelijk medegedeeld dat KI en IVF bij ons niet kon. Wij moesten dit eerst verwerken, dit was niet niets. Alles valt in duigen, alles wat wij wilden……ging nu niet meer. Dit was echt een grote klap, op dat moment realiseer je je dat het echt zo is…..en op dat moment zie je natuurlijk heel veel kinderen en kinderwagens.

Het moment dat mijn tweelingzus iets moest vertellen, zal ik ook nooit meer vergeten. Zij had het er erg moeilijk mee. We gingen richting Kampen om les te geven aan een twirlvereniging. Zij zei dat ze zwanger was (dit was rond dezelfde tijd dat wij kregen te horen dat zwanger worden niet kon). Dit deed veel pijn, maar ik had zelf wel zoiets van….leuk, en natuurlijk kon mijn zus hier niets aan doen. Je kan het een ander niet kwalijk nemen, hoe moeilijk het ook is. Je moet er over praten met anderen, zodat je geen binnenvetter wordt met alle gevolgen van dien. Ook in mijn omgeving (werk/familie, die niet wisten dat je er mee bezig was) kreeg ik vaak te horen, nou het wordt wel eens tijd voor kinderen. Dit doet je heel veel pijn!

Na een paar maand kregen wij bericht van het ziekenhuis voor een gesprek. Je blijft hopen, zouden ze het mis hebben? Misschien iets niet goed gezien? Bij het gesprek werd ons verteld dat ze iets nieuws hadden ICSI genaamd. Dit is een stapje verder dan IVF. Er worden eicellen weggenomen en dan wordt de eicel buiten je om geïnjecteerd met een zaadcel, dit doen ze dan in een bakje en dan is het al een embryo. Deze wordt dan teruggeplaatst in de baarmoeder. Het moet zich dan alleen nog nestelen.

Natuurlijk pak je dit aan, we gaan er voor. Niet weten dat het lichamelijk en geestelijk heel wat met je doet. Allereerst moest er weer getemperatuurd worden, om te kijken wanneer de eisprong is. Dit een aantal weken moeten doen en bijhouden op lijsten. Daarna moest ik mijzelf spuiten in mijn buik en in mijn bil deed mijn vader (elke morgen om 7 uur), deze hormonen waren nodig om de eicellen groter te maken. Zowat om de dag naar het ziekenhuis, om te kijken hoe het met de eicellen gingen (ze mochten niet te groot worden dat was gevaarlijk). Toen de eicellen groot genoeg waren en er zaten genoeg eicellen, kreeg ik een eicellenpunctie. Nou ik kan je zeggen dat ik niet een piepert ben qua pijn, maar dit is echt geen pretje. De eicellen lagen zo diep weg bij mij en ze konden er niet bij komen. Ze gingen met een heel lang rietje naar binnen en ondertussen ging een verpleger heel hard op mijn buik drukken. Door de pijn spande ik mijn benen aan die in de beugels lagen. De volgende dag waren mijn onderbenen zo blauw, je kon de beugels er in zien. Nu lach je er om, maar op dat moment………

Ze hadden goede eicellen en een aantal zaadcellen en gingen aan de slag met ICSI. Wij kregen bericht dat het was gelukt en dat wij konden komen voor terugplaatsing, dit was in september 1998. Dit stelde allemaal weinig voor. We waren nog steeds positief en hadden ook zoiets van als dit niet lukt, dan helaas. Wel een heel raar idee dat je na het terugplaatsen eigenlijk al zwanger was. Na 2 weken weer terug en kijken of het allemaal goed was gegaan. Je zit in de wachtkamer, daar praat je met mensen die hetzelfde traject hebben doorlopen. Er zat zelfs een vrouw die al voor de 8e keer ICSI had, je bent echt niet de enige dacht ik toen nog.

Tijdens het onderzoek bleek dat ik zwanger was en dat het goed was gegaan. De assistent zei: u bent zwanger van 1 kind. Helemaal geweldig, en blij dat we waren. De arts zei: heb je goed gekeken? En zij ging ook kijken. Nou mevrouw u bent zwanger van een tweeling. Dit was natuurlijk helemaal geweldig! Dan ben je zwanger en je wilt hier natuurlijk van genieten, nou ik kan zeggen dat ik mijn uiterste best heb gedaan, maar dat was best moeilijk. Constant in je achterhoofd als het maar goed gaat. Je bent nu zwanger en dan wil je de kinderen ook heel graag hebben. Het kan ook fout gaan, dat kan bij iedereen. Ook vaak de opmerking gekregen van, goh wat leuk een tweeling, ja dat is ook geen wonder je bent zelf van een tweeling. In het begin legde ik het allemaal uit van de ICSI enz., maar dat koste zoveel energie, dus liet ik de mensen maar in de waan.

In december 1998 was ik ruim 3 maanden zwanger, ik was zo dik dat de mensen al vroegen wanneer ik was uitgeteld. Ook had ik bekkeninstabiliteit, kreeg een grote band om en wekelijks manueel therapie. Eind januari 1999 moest ik plat liggen, omdat ik al ontsluiting had. Moest het heel rustig aan doen. Ik had om de 2/3 weken controle in het ziekenhuis. Ze kwamen er achter dat beide kinderen in een stuit lagen. 14 mei 1999 ’s morgens om 08.00 uur (ik was 38 weken zwanger) werd ik opgenomen in het ziekenhuis, de weeën werden opgewekt. We gingen voor een normale bevalling, ondanks de stuitligging van de tweeling. Ik heb de hele dag heel wat artsen voorbij zien komen. Dan moest die kijken, dan die. Ik lag in bed en kon mij niet bewegen, aan beide kanten van het bed grote apparaten, zodat ze de hartjes van de kinderen konden horen. 15 mei 1999 rond half 2. Het was paniek, de hartjes konden ze niet meer horen en ik had nog geen 10 cm ontsluiting. Ik ging met spoed de OK in. Dat moment vergeet ik nooit meer, ik zag de chirurg al met van alles in zijn handen en toen was ik weg…….ik werd wakker en gelijk de verpleegster mijn zoon en dochter in mijn armen leggen. Dit was zo raar…….ik was blij, maar had ook zoiets wat overkomt mij…ik was nog helemaal niet echt bij en viel zo weer weg. Eenmaal helemaal bijgekomen, kon ik echt genieten van mijn zoon en dochter.

Nu na ruim 17 jaar geleden, nog steeds happy met the kids. Toch voor mijzelf vraag ik mij nog steeds af wat doen die hormonen allemaal met je. Nadat de kinderen zijn geboren heb ik zelf lichamelijk heel veel klachten gehad (nu nog steeds). Heb 2x een trombosebeen gehad, met als gevolg longembolie. Vanaf mijn 32e al steunkousen en bloedverdunners. Aantal kijkoperaties gehad en uiteindelijk een eierstok verwijderd. En dan denk je, zou dit allemaal daar nog van zijn? Eigenlijk moet je er niet bij nadenken.
Mijn kinderen is mij alles en daar heb ik heel veel voor over. Kom je ook in zo’n situatie als mij terecht dan zou ik alles aanpakken wat mogelijk is. Blijf wel positief, hoe moeilijk het ook is, dan kom je een heel eind! Natuurlijk heb je mensen en mensen, de 1 heeft er begrip voor en de ander niet. Trek je dit niet aan, dat is hun probleem!

Geschreven door Gerda Spaan-Tichler, door icsi een tweeling gekregen.

Sharing is caring!