Het was weer tijd voor een nieuwe periode. Naar het ziekenhuis na een goed ovulatietest. Een terugplaatsing plannen en uitvoeren. Afwachten of we wel of niet zwanger zouden zijn, je kent het wel. Je staat op de automatische piloot. Het is niet spannend meer want je hebt dit al een x aantal keren ondervonden.

Maar…….. de ovulatietesten bleven niks aan geven en we snapte er niets van. Mijn vriendin heeft het ziekenhuis gebeld en het hele verhaal uitgelegd. Helaas, we hadden de ovulatie op 1 of andere manier gemist en moesten een maand wachten op de volgende ronde. We baalde verschrikkelijk en waren ook wel erg teleurgesteld. De dag dat m’n vriendin ongesteld moest worden kwam niet op de dag dat wij deze verwacht hadden. En na een aantal dagen besloot mijn vriendin een zwangerschapstest te doen om weer met beide benen op de grond te staan en uitsluiten dat er misschien iets zou zitten. Je hoofd kan je helemaal gek maken op sommige momenten.

Ik was op mijn werk toen mijn vriendin me belde. Ik nam op en zij zei: “Je raadt het nooit………ik ben zwanger!” Het eerste wat ik zei was; “Huh…….dat kan niet, we hebben helemaal geen terugplaatsing gehad! Het bleek een natuurlijke zwangerschap te zijn.

We waren voorzichtig door het dolle heen en superblij. Helaas op 24 juni 2016 heeft het zich geuit in miskraam nummer 2 na 5 weken en 4 dagen. Weer een domper. We kunnen dus zelf zwanger worden maar blijven op safe spelen d.m.v. het ivf traject.

Het blijft een pittige way of life. Frustrerende levenswijze en stressvolle levensperiode.
Ook blijven we vechten en gaan we door. Maar ons energieniveau zakt steeds verder weg.

Wordt vervolgd………

Stefan

Sharing is caring!