Op mijn bank ligt een kindje dat er bijna niet was. Een kindje dat toch kwam ook al zeiden de grafieken dat de kans klein was, ook al zeiden de artsen dat het niet ging lukken. Dat wilden we niet geloven. Zo ging mijn leven er niet uit zien. Moeder worden, dat ging ik doen.

We wilden jou en jij kwam. Niet meteen. Het heeft lang geduurd, het heeft veel gekost; tijd, tranen, geduld, wilskracht, vertrouwen, energie en geld en van alles evenveel.

En wat ben ik blij dat ik eigenwijs was en niet geluisterd heb naar allen die mij (zeer waarschijnlijk om mij te beschermen) afraadde door te gaan met wensen, door te gaan met behandelen, door te gaan met het uitputten van lijf en geest, te stoppen vanwege mijn leeftijd en hormoongebruik, door te gaan met alles wat op mijn pad kwam dat er misschien voor zou zorgen dat mijn droom werkelijkheid zou worden.

Maar ik kon het niet, ik kon niet stoppen. Het was geen optie, alleen die weg zou het zijn. Ging ik te ver? Nee, ik ging verder… Natuurlijk heeft me dat op meerdere momenten door de knietjes gekregen. Dan stortte ik in om weer op te krabbelde. Een alternatief, die was er niet voor mij. Dit was de weg al wist ik niet waarheen, al wist ik niet of mijn handen, hart en buik leeg zouden blijven.

Ik heb wel meelij met mijn directe omgeving, die jaren wanhopig en machteloos hebben toegekeken. Hun angst net zo groot als de mijne. Op een bepaalde manier misschien toch wel egoïstisch, dat ik hen onbewust gedwongen heb net zo een lange adem te hebben. Ik houd van jullie.

Daar ligt ie dan. Ze noemen hem een wonder en dat is hij ook. Daar is hij zich niet van bewust en ligt gewoon op de bank in zijn Adamskostuum (het is snikheet), witte billen en zwarte voetjes van de vuiligheid. Ik ben dankbaar voor alles dat mij toch de kant op gekregen heeft om te komen waar ik wilde zijn en dankbaar voor hen die het zo lang met mij uitgehouden hebben, mij zijn blijven steunen en meegenieten van dit wonder (tussen alle wereldse problemen door).

Lieve lotgenoten, volg je hart, volg je pad waar hij ook naar toe leidt maar laat het de jouwe zijn. Alleen jij bepaalt de grenzen van je normen en waarden, je leven en je dromen.

Liefs,

Melany

Sharing is caring!